Veldzuring
Rumex acetosa
Opgesteld met AI, nog niet nagekeken
De teksten in deze gids worden door een taalmodel opgesteld en daarna per onderdeel door de redactie nagekeken. Bij deze soort is dat nog niet gebeurd.
Wat nog niet is nagekeken kan fouten bevatten. Leg er een tweede bron naast voordat je iets eet, en loop de dubbelgangers na bij de plant zelf.
Foto: Didier Descouens, CC BY-SA 4.0 via Wikimedia Commons
Jong voorjaarsblad (vr de bloei) is het malst en zuurst. In de zomer wordt het blad taai; in het najaar komt er weer verse rozetgroei.
Veldzuring is de wilde citroen van de weide: knapperig blad met een verfrissend zure smaak door het oxaalzuur. Je vindt het in graslanden, bermen en langs slootkanten. Een paar blaadjes tillen een salade, saus of soep meteen op.
Herkennen
- Langgerekt pijlvormig blad met twee naar BENEDEN en achteren wijzende voetslippen, die soms gespleten zijn. Het blad is hoogstens zes keer zo lang als breed en niet gekroesd, hooguit licht golvend aan de rand.
- Aan elke bladvoet een TUUTJE: een vliezig kokertje om de steel, daar waar het blad aanhecht. Dit is het beslissende kenmerk tegenover gevlekte aronskelk, en het zit op het blad dat je plukt.
- Rozet van bladeren met lange stelen (de onderste 7 tot 15 cm); hogere stengelbladen omvatten de stengel.
- Duidelijk zure, frisse smaak bij het proeven van een klein stukje blad. Doe dit pas als je aan tuutje en bladvorm al zeker bent, nooit om te bepalen wat het is.
- Rechtopstaande, geribde stengel van 50 tot 100 cm met losse, slanke bloeipluimen, vaak rood tot donkerrood aangelopen. Bloei april tot en met juni. De plant is tweehuizig.
- Zonnige plaatsen op matig vochtige tot natte, matig voedselrijke, niet te zwaar bemeste, meestal zwak zure, grazige grond: weiden, bermen en slootkanten. Algemeen in Nederland.
In de buurt te vinden
Op de grote kaart →Openbare plekken van Veldzuring, met jouw omgeving in beeld. Tik een pin voor details.
Kaart wordt geladen…
Regels en respect
- Pluk verspreid een paar blaadjes per plant, zodat de plant doorgroeit.
- Laat bloeiende stengels staan voor insecten en zaadvorming.
- Vraag toestemming in weilanden; let op vee en bemesting.
Meer lezen en bronnen
Veelgestelde vragen over veldzuring
- Wanneer kun je veldzuring plukken?
- Veldzuring is in Nederland te plukken in maart, april, mei, juni, september en oktober. Jong voorjaarsblad (vr de bloei) is het malst en zuurst. In de zomer wordt het blad taai; in het najaar komt er weer verse rozetgroei. Het weer van dat jaar schuift dat een paar weken op, dus kijk naar de plant en niet naar de kalender.
- Wat kun je van veldzuring eten?
- Van veldzuring eet je de bladeren en de jonge scheuten.
- Hoe herken je veldzuring?
- Langgerekt pijlvormig blad met twee naar BENEDEN en achteren wijzende voetslippen, die soms gespleten zijn. Het blad is hoogstens zes keer zo lang als breed en niet gekroesd, hooguit licht golvend aan de rand. Aan elke bladvoet een TUUTJE: een vliezig kokertje om de steel, daar waar het blad aanhecht. Dit is het beslissende kenmerk tegenover gevlekte aronskelk, en het zit op het blad dat je plukt. De volledige kenmerken staan hierboven onder Herkennen; de Latijnse naam is Rumex acetosa.
- Waarmee kun je veldzuring verwarren?
- Veldzuring lijkt op gevlekte aronskelk. Jong veldzuringblad kan lijken op dat van de giftige gevlekte aronskelk. Het zekerste verschil: veldzuring heeft aan elke bladvoet een tuutje, een vliezig kokertje om de steel, en aronskelk niet. Proef nooit om te bepalen wat het is: aronskelk brandt fel op mond en keel en dat is geen veilige test. De tabel hierboven zet de kenmerken naast elkaar; twijfel je, laat hem dan staan.
- Is veldzuring giftig?
- Veldzuring is eetbaar, maar er zijn voorwaarden. Veldzuring hoort bij de oxaalzuurrijke groenten, in dezelfde groep als spinazie, rabarber, snijbiet en postelein. Een handvol blad door een salade of een saus is voor een gezond mens geen probleem; het gaat om grote porties, dag in dag uit. Het risico zit vooral in de verwarring: veldzuring lijkt op gevlekte aronskelk. Zie de tabel hierboven.