Wanneer kun je robertskruid plukken?

Robertskruid is in Nederland te plukken in april tot en met september. Het hele groeiseizoen te plukken; jonge blaadjes zijn het mildst. Het weer van dat jaar schuift dat een paar weken op, dus kijk naar de plant en niet naar de kalender.

Wat kun je van robertskruid eten?

Van robertskruid eet je de bladeren.

Hoe herken je robertskruid?

Tegenoverstaande bladen, handdelig en in omtrek driehoekig, tot ongeveer 6,5 cm, met meestal drie veerdelige slippen. Het MIDDELSTE deelblaadje staat los van de andere; dat is het kenmerk. Blad en stengel lopen vaak roodachtig aan. De stengels zijn iets vlezig, vaak donkerrood en bezet met klierharen. De volledige kenmerken staan hierboven onder Herkennen; de Latijnse naam is Geranium robertianum.

Is robertskruid giftig?

Robertskruid is eetbaar, maar er zijn voorwaarden. Gebruik het als kruid of thee in kleine hoeveelheden, niet als bladgroente in bulk. Het blad is rijk aan looistoffen; die smaken samentrekkend en remmen bij grote hoeveelheden de opname van ijzer. Houd je aan wat er onder Let op staat.

Waar kun je robertskruid vinden?

Op de kaart van Pluknet staan de plekken die plukkers hebben gedeeld. Wat er bij jou in de buurt staat zie je door de kaart op je eigen omgeving te openen.

Wat kun je maken van robertskruid?

Vers of gedroogd als kruidenthee. Dat is het gangbaarste gebruik. Hooguit een enkel fijngesneden blaadje als kruidige toets door een gerecht. In de Wildplukkeuken staan de recepten met de hoeveelheden erbij.

Mag je robertskruid plukken?

Algemeen; pluk gerust met mate. Dat hangt niet van de plant af maar van de grond. Plukken zonder toestemming van de eigenaar mag in beginsel niet, ook niet in een park of een berm. Staatsbosbeheer gedoogt kleine hoeveelheden voor eigen gebruik, Natuurmonumenten verbiedt het, en sommige gemeenten verbieden het in hun APV.

Blad & groen

Robertskruid

Geranium robertianum

Opgesteld met AI, nog niet nagekeken

De teksten in deze gids worden door een taalmodel opgesteld en daarna per onderdeel door de redactie nagekeken. Bij deze soort is dat nog niet gebeurd.

Wat nog niet is nagekeken kan fouten bevatten. Leg er een tweede bron naast voordat je iets eet, en loop de dubbelgangers na bij de plant zelf.

Hoe we met AI werken

Foto: Achim Lammerts (Syntaxys), CC BY-SA 4.0 via Wikimedia Commons

Het hele groeiseizoen te plukken; jonge blaadjes zijn het mildst.

Robertskruid is de tere ooievaarsbek van schaduwrijke bosranden, muurtjes en heggen, met fijn ingesneden blad dat vaak roodig verkleurt en een sterke, wat muffige geur. Het is geen groente: het blad zit vol looistoffen en smaakt fors samentrekkend. Als kruidenthee of als een enkel blaadje door een gerecht is het aardig, maar hou het klein.

Herkennen

Tegenoverstaande bladen, handdelig en in omtrek driehoekig, tot ongeveer 6,5 cm, met meestal drie veerdelige slippen. Het MIDDELSTE deelblaadje staat los van de andere; dat is het kenmerk.
Blad en stengel lopen vaak roodachtig aan. De stengels zijn iets vlezig, vaak donkerrood en bezet met klierharen.
Sterke, wat muffige geur zodra je een blad wrijft. Veel mensen vinden hem onaangenaam.
Helderroze bloempjes met vijf kroonbladen van 0,8 tot 1,5 cm, elk met drie witte nerven, en daarna een kluisvrucht met een lange snavel.
GEEN melksap bij breken, en de bladen staan tegenover elkaar. Dat sluit stinkende gouwe (oranjegeel melksap) en de schermbloemigen (verspreide bladen met een bladschede) uit.
Groeit op licht beschaduwde, vochtige plekken: bosranden, heggen, tuinen, braakliggende grond, rotsachtige plaatsen en oude muren. Algemeen, maar vrij zeldzaam in het noordoosten, het noordelijk zeekleigebied en op de Waddeneilanden.

Van oudsher gebruikt

Robertskruid wordt in de kruidengeneeskunde als thee of spoeling gebruikt bij een geirriteerde keel of huid, vanwege de samentrekkende werking van de looistoffen. De Engelse Wikipedia tekent daarbij aan dat de medicinale waarde onzeker is; er is geen erkenning door een geneesmiddelenautoriteit.

Geen medisch advies. Wat hier staat is hoe mensen deze plant vroeger gebruikten. Dat het al lang zo gaat, betekent niet dat het werkt: het is nooit als medicijn onderzocht. Heb je klachten of gebruik je medicijnen? Overleg dan met je huisarts of apotheek.

In de buurt te vinden

Op de grote kaart →

Openbare plekken van Robertskruid, met jouw omgeving in beeld. Tik een pin voor details.

Kaart wordt geladen…

Regels en respect

Algemeen; pluk gerust met mate.

Meer lezen en bronnen

Deze gids helpt bij herkennen, maar vervangt geen gids van vlees en bloed. Twijfel je ook maar een beetje? Niet eten.

Veelgestelde vragen over robertskruid

Wanneer kun je robertskruid plukken?: Robertskruid is in Nederland te plukken in april tot en met september. Het hele groeiseizoen te plukken; jonge blaadjes zijn het mildst. Het weer van dat jaar schuift dat een paar weken op, dus kijk naar de plant en niet naar de kalender.
Wat kun je van robertskruid eten?: Van robertskruid eet je de bladeren.
Hoe herken je robertskruid?: Tegenoverstaande bladen, handdelig en in omtrek driehoekig, tot ongeveer 6,5 cm, met meestal drie veerdelige slippen. Het MIDDELSTE deelblaadje staat los van de andere; dat is het kenmerk. Blad en stengel lopen vaak roodachtig aan. De stengels zijn iets vlezig, vaak donkerrood en bezet met klierharen. De volledige kenmerken staan hierboven onder Herkennen; de Latijnse naam is Geranium robertianum.
Is robertskruid giftig?: Robertskruid is eetbaar, maar er zijn voorwaarden. Gebruik het als kruid of thee in kleine hoeveelheden, niet als bladgroente in bulk. Het blad is rijk aan looistoffen; die smaken samentrekkend en remmen bij grote hoeveelheden de opname van ijzer. Houd je aan wat er onder Let op staat.
Waar kun je robertskruid vinden?: Op de kaart van Pluknet staan de plekken die plukkers hebben gedeeld. Wat er bij jou in de buurt staat zie je door de kaart op je eigen omgeving te openen.
Wat kun je maken van robertskruid?: Vers of gedroogd als kruidenthee. Dat is het gangbaarste gebruik. Hooguit een enkel fijngesneden blaadje als kruidige toets door een gerecht. In de Wildplukkeuken staan de recepten met de hoeveelheden erbij.